Mazda Cosmo z 1977 roku: silnik Wankla w amerykańskim stylu

Mazda Cosmo z 1977 roku: silnik Wankla w amerykańskim stylu

Dwuwirnikowa Mazda Cosmo miała podbić Stany Zjednoczone, a tam leżała w salonach. W Japonii była za to jednym z największych przebojów sezonu. Amerykańscy testerzy w 1977 roku uznali, że auto zasługuje na drugie spojrzenie, choć zawieszenie wymaga poprawek.

Przebój w Japonii, kłopot w USA

Cosmo zaprojektowano z myślą o rynku amerykańskim jako szybkie i płynnie jeżdżące coupe sportowe. Kupujący nie byli jednak zachwyceni. Testerzy podejrzewali kilka przyczyn: złą prasę, jaką miał wtedy silnik rotacyjny, nudne kolory nadwozia, felgi ze stopów lekkich w zestawie z białymi bokami opon, a także stylistykę przypominającą miejscowe samochody.

W Japonii to samo auto zbierało nagrody. Jedno z tamtejszych czasopism wybrało je samochodem roku, a w Tokio jazda Cosmo była niemal tak prestiżowa jak jazda autem zagranicznym. Japońska wersja różniła się od amerykańskiej drobiazgami, głównie zderzakami i lusterkami osadzonymi na przednich błotnikach.

Moc, spalanie i wnętrze

Największym atutem Cosmo był napęd. Silnik Wankla o pojemności komory 1308 cm³ rozwijał 110 KM przy 6000 obr./min. Według testerów dobrze pracował od około 2000 obr./min i bez oporu wkręcał się na 7000. Był przy tym gładki jak V8 i niemal pozbawiony wibracji, a w kabinie panowała cisza typowa dla sedanów średniej klasy.

Wersja z pięciobiegową skrzynią z 1977 roku osiągała według amerykańskiej normy EPA 32 mpg na trasie, 20 mpg w mieście i 25 mpg średnio. To mniej więcej 7,4, 11,8 i 9,4 l/100 km. Jak na auto o takich osiągach był to dobry wynik. Wnętrze było przestronne: dla czterech osób miało podobnie miejsca jak Camaro, a bagażnik był równie pojemny. Samo nadwozie okazało się nawet nieco mniejsze od Corvette. Kokpit wykończono tworzywem i imitacją drewna, a siedzenia weluorem.

Gdzie Cosmo zawodziło

Największą wadą była praca zawieszenia. Na równym betonie auto płynęło, ale na nierównościach robiło się nerwowo. Przednie koła reagowały na wyboje skrętem, a niewielki skok zawieszenia sprawiał, że koła czasem odrywały się od nawierzchni nawet na niezbyt złej drodze. Testerzy sugerowali zacząć od wymiany amortyzatorów. Silnik ich zdaniem nie wymagał zmian, a producent dawał na niego pięć lat lub 75 tys. mil gwarancji, czyli około 120 tys. km. Podsumowali to zdaniem: „Nobody can dislike a car that is guaranteed to keep running even after the loan is paid off” (autorzy testu z kwietnia 1977 roku), czyli nikt nie polubi auta, które ma jeździć jeszcze po spłacie kredytu.

Co to oznacza dla polskiego kierowcy

To historyczny test, więc na zakup nowego egzemplarza nie ma co liczyć, a w Polsce Cosmo z tamtych lat to prawdziwa rzadkość. Opis dobrze pokazuje jednak, czego kierowcy oczekiwali od silników rotacyjnych: kultury pracy, wysokich obrotów i niezłej jak na swoje osiągi ekonomii. Ten typ napędu pozostaje ciekawostką i tematem dla pasjonatów.

Kto myśli o sprowadzeniu lub zakupie podobnego klasyka, powinien od razu zająć się ubezpieczeniem. Obowiązkowe OC kupuje się tak jak do każdego pojazdu. Przy rzadkim aucie z nietypową techniką warto jednak zapytać ubezpieczyciela:

  • czy oferuje AC dla pojazdów zabytkowych lub kolekcjonerskich,
  • jak ustalana jest wartość auta i czy możliwa jest suma ubezpieczenia uzgodniona z góry,
  • czy assistance obejmuje holowanie specjalistyczną lawetą,
  • jakie są warunki dotyczące przechowywania i rocznego przebiegu.

Przy tak rzadkich samochodach części i serwis bywają trudno dostępne, więc przed zakupem dobrze sprawdzić zasady likwidacji szkód w takich przypadkach.

Źródło: Car and Driver – „The 1977 Mazda Cosmo Deserves Better”

mpfasdpic.org planetaski.pl malopolskaubezpieczenia.pl